Dziś do godz. 17 rada miejska Waszyngtonu podpisze kontrakt na nowy stadion.
Chcemy przenieść hinduską dzielnicę zakupową Little India.
Właściciele sklepów dostaną rekompensatę.
W zamian za to zbudujemy nowy stadion opłacony przez właścicieli,
a nie podatników.
Jednak wielu mieszkańców Little India nie chce odejść bez walki.
- Stolik numer 5. - Już.
Sprzedajcie. Miasto oferuje dwukrotność wartości tego miejsca.
Nie rozumiecie, jakie to korzystne.
Wujku, proszę. Ile razy mamy mówić, że nie chodzi o pieniądze?
Tylko o naszą społeczność i tożsamość.
- O tym nikt nie mówi. - Ten chłopak potrzebuje dziewczyny.
Mówię mu to codziennie.
Radny Torres był dziś pewny siebie, ale budowa nie dojdzie do skutku,
jeśli mieszkańcy Little India nie sprzedadzą ziemi.
- Steve z Fairfax, jesteś na antenie. - Powinni być wdzięczni, że tu mieszkają.
- Bierzcie kasę i z drogi. - Chyba śnisz, cymbale.
Tak właśnie się gra w Conquian.
Co jest? Nigdy nie ograła cię kobieta?
- Nie w ten sposób. - Przyzwyczaj się.
- Dziadek nauczył mnie w to grać. - Kilroy się spóźni, ale możemy zacząć.
- Czyli mamy łatwą sprawę? - Nie mamy sprawy.
Przyda wam się przerwa. Odpocznijcie przed następnym zleceniem.
Dostajemy urlop dla zdrowia psychicznego.
- Bilet do Providence? - Musisz odwiedzić rodziców.
- Nie musiałaś. - Dobrze ci to zrobi. Nalegam.
Tydzień w Four Seasons z obsługą hotelową i masażem?
- Meldujesz się o 10, masaż jest o 12. - Przymusowy masaż. Brzmi odprężająco.
Mogę odwołać.
- Nie ma mowy. - Co dostanie Kilroy?
- Á propos zdrowia psychicznego. - Kilroy powiedziałby,
że to nie wasza sprawa.
Co pana sprowadza?
Chcę usunąć tatuaż.
Nad sercem.
- Popatrzmy. - To pierwsza randka.
Chciałbym zadać kilka pytań, zanim się rozbiorę.
- Może pan opisać tatuaż? - Taki tam napis.
Czarne litery.
Imię. "Lexi", jeśli to ważne.
Lexi?
Pierwsza miłość? Była żona?
To co? Uda się usunąć?
Bez obejrzenia tatuażu zaleciłabym zakryć go innym.
Tusz i tak zostawi ślad. Będzie częścią pana na zawsze.
Vik z Little India. Jesteś na antenie.
Mam serdecznie dość słuchania, że hindusi są samolubni.
Chcemy tylko zachować naszą własność.
Torres oferuje dwa razy tyle.
Stawia pieniądze nad kulturą. To złe.
Little India nie zniknie.
Dokąd, szefie?
Mam dostawę do sali konferencyjnej K.
- Z jakiej restauracji? - Bombay Palace.
Torres zamówił z Little India? Dzisiaj?
- Ma jaja. - Mam tylko zanieść posiłek.
Dobra.
Dzień dobry.
Sala konferencyjna K?
Tam.
Kolejna dostawa? Wezmę to.
To gdzieś blisko.
Niezłe wakacje.
- Gdzie pomoc? - W korku. My nią jesteśmy.
- Szybciej! - Musimy tam wejść.
- Moje dziecko. - Mills.
- Proszę zaczekać. W porządku. - Moje dziecko.
- Apteczka. - Moje dziecko.
Nic mu nie jest. Proszę leżeć spokojnie.
Zaszyjmy ją. Obficie krwawi.
- Odłamek chyba przeciął tętnicę. - Musimy ją podwiązać.
Trzy, dwa, jeden.
Proszę z nami zostać. Będzie dobrze.
- Dobrze. - Już.
Dobra.
Już dobrze. Sprowadzimy pomoc.
Proszę posłuchać. Agent John McCarron z Departamentu Bezpieczeństwa.
Cały ten obszar jest miejscem zbrodni. Wstęp tylko upoważnionym.
Resztę proszę o odejście.
Powiem to, co wszyscy podejrzewają.
- To planowany zamach. - Na jakiej podstawie?
Trzydzieści dwie minuty temu Vikram Desai wysłał tweeta do Torresa.
"Wykopałeś sobie grób. Do zobaczenia w piekle".
Zapewne poszedł tam i zmarł w wybuchu.
Jakim cudem umknął 17 agencjom wywiadowczym?
Nie wiem. Świetne pytanie.
Nic nie wskazywało na to, że dojdzie do zamachu.
Sprawa rozkręciła się w mgnieniu oka.
Tweet Desaia został przekazany dalej 12 000 razy.
Na Reddicie jest już zdjęcie, jak Desai wnosi do budynku dwie torby.
Wygląda to podejrzanie lub zwyczajnie, w zależności od teorii.
To się dzieje zbyt szybko.
Chwilę temu Desai był w radiu i krytykował propozycję Torresa.
Mam serdecznie dość słuchania, że hindusi są samolubni.
Na Twitterze trąbią tylko o tym.
Jakby ktoś wiedział, że to się stanie.
To dlaczego my nie wiedzieliśmy?
Co się stało?
Wszystko w porządku?
- Mama? - Vikram?
Dzięki Bogu.
Jesteś cały?
Tak.
Nie wiem, co się stało,
ale jestem cały.
- Dlaczego tak mówią? - Co mówią?
Że to ty dokonałeś zamachu.
Co? Kto?
Wszyscy. Jesteś w telewizji.
Proszę posłuchać.
Windy nie działają, a schody są zakorkowane.
Proszę zachować spokój. Wyjdziemy tak szybko, jak to możliwe.
Niech się przyzna dla własnego bezpieczeństwa.
Jeśli się przyznasz, wymyślimy coś.
- Vikram? - To on. Dostawca.
- Tam. - Dzięki, mamo.
Hej.
- Kocham was. - Hej.
Hej.
Przepraszam? Może mi pan pomóc?
Wstęp tylko dla upoważnionych. Tam znajdzie pani pomoc.
Zastanawiam się, jakie są dowody na to, że za zamachem stoi Vikram Desai?
Kim pani jest?
Zmartwioną obywatelką.
Informacje są w Internecie. Facebook, Twitter, Reddit.
Pewnie się pani zgubiła. Proszę ze mną.
Dopuszczacie możliwość, że go wrobiono?
Dopuszczałem. Ale dowody wskazują, że to on.
Niech pan to powie rodzicom Sunila Tripathiego.
Kto to?
Został błędnie oskarżony o zamach w Bostonie
na podstawie dowodów z Reddita.
- Pamięć jest krótka. - Zmartwiona obywatelka, co?
- Byłam w okolicy. - Udowodni pani teorię o wrobieniu?
Jeszcze nie.
Więc tylko pani przeszkadza.
Pragnę podziękować wszystkim za odwagę. Nigdy nie byłam tak dumna jako burmistrz.
Sytuacja nadal się rozwija, więc musimy...
- Uratowaliście ją. - ...pozwolić służbom pracować.
- Proszę. - Dziękuję.
Obiecuję, że dorwiemy tego, kto to zrobił.
Dziesiąte piętro. Widziałem chłopaka z wiadomości. Jest w pokoju ksero.
Niech twoi ludzie czekają. Wyślę moich.
- Dziesiąte piętro. Dorwijcie go. Żyje. - Tak jest.
- Służby porządkowe znalazły Vika. - Nie tylko oni.
Włamałem się do monitoringu w budynku. Biedak żyje.
To raczej nie jego sprawka.
- Jak to? - Ktoś sprawił, żeby ludzie myśleli,
że to on za tym stoi. Ten tweet, strona na Facebooku,
nawet historia finansowa... są sfingowane.
- Udowodnisz to? - Jeszcze nie.
Zrobił to bardzo zdolny haker.
Vik ma pół roku obciążającej go historii,
która powstała 20 minut temu. Teraz jest wszędzie.
To wielka, skomplikowana i wyśmienita iluzja.
- To dziwne, że jestem o to zazdrosny? - Jak znajdziemy sprawcę?
Szukaj kogoś, kto chce zabić Vika. Lepiej dla spisku, jeśli nie żyje.
- Martwy nie udowodni swojej niewinności. - Można tak to ująć.
Co to za ludzie?
- Ekipa sprzątająca nadchodzi. - To nie gliny.
Zostań tu. Federalni zamknęli całą ulicę,
a musimy jakoś wyjść.
Szczegóły zdarzenia są niejasne. Chaos i tłok na schodach
sprawiają, że trudno ocenić szkody.
Idę za wolno, Kilroy. Zanim dotrę, facet będzie martwy.
- Spokojnie. Tamci też się męczą. - Ale mają przewagę, a muszę być pierwszy.
Ale nie mają hakera, który uruchomi im windę towarową.
- Podobno mają świetnego hakera. - W porównaniu z innymi.
Ale ze mną? Daj spokój. Zejdź ze schodów na trzecim piętrze.
Przepraszam. Człowiek nigdy nie jest na to gotowy.
- Wiadomo coś o ofiarach? - Nieoficjalnie.
Możliwe, że zginęło sześć osób. W tym Oscar Torres.
Wykazała się pani odwagą i zdolnościami przywódczymi.
Tego potrzebują ludzie i to zapamiętają.
Dziękuję, ale to nie jest teraz najważniejsze.
Ani twój stadion, Bob, jeśli po to przyszedłeś.
Nie. Przyszedłem wspierać panią i mieszkańców.
Zgadzam się, że stadion nie jest priorytetem.
I nie może być. Nie uzyska poparcia.
Będę pod telefonem.
Lepiej, żeby stadion stał się priorytetem. Za nami trudne negocjacje.
Spokojnie. Pani burmistrz jest w trybie kryzysowym.
Ale dajmy sobie na wstrzymanie.
Może okaże się, że wyjdzie nam to na dobre.
Za miesiąc lub dwa
ludzie mogą postrzegać stadion jako symbol jedności.
Jeśli stadion padnie, terroryści wygrają? Żartujesz sobie?
Z politycznego punktu widzenia ta tragedia może być dla ciebie korzystna.
Stadion przestał być dla mnie korzystny,
kiedy Torres odciął finansowanie publiczne.
Mówiłeś, że to okazja życia. A teraz płacę za całość.
- Jesteś pewien? - Widziałem kontrakt.
Kontrakt Torresa. A co, jeśli następca Torresa
poprze sfinansowanie ze środków publicznych 50% kosztów stadionu?
- To możliwe? - Sam wybiorę następcę.
- Co na tym zyskasz? - Jestem cichym partnerem
kompleksu rozrywkowego, który powstanie obok stadionu.
Plan Torresa obciął też finanse na rozrywkę.
Ten cały horror to dla nas wspaniała okazja.
Plan finansowania prywatnego zmarł razem z Torresem.
- Podejrzany jest tam? - Tak. W pokoju. Drugie drzwi.
- Zajmiemy się tym. - Jesteście z Departamentu Bezpieczeństwa?
Powiedziałem, że się tym zajmiemy.
Mama
- Mamo, nic nie zrobiłem. - Nie jestem twoją mamą. Ale ci wierzę.
- Kto mówi? - Nieważne.
Jeśli posłuchasz mnie,
zwiększysz swoje szanse na przeżycie następnych minut.
- Czemu mam ci wierzyć? - Nie musisz.
Ale za drzwiami stoi dwóch nieprzyjemnych gości,
którzy zaczną strzelać.
- Mam twoją uwagę? - Co mam zrobić?
Wejdź do szafy naprzeciwko okna.
Sąsiaduje z gabinetem. Przebij się przez ściankę działową.
- Mam się przebić przez ścianę? - Tak. Ja nie dam rady.
Idź w prawo. Mills, masz pięć sekund.
- Kim jest Mills? - Zaufaj mi,
że nie zostaniesz porwany.
To Mills. Jest tym dobrym.
- Tymi schodami? - Po drugiej stronie są lepsze.
Głowa nisko.
- Kim jesteś? - Bryan Mills. I ci wierzę.
- A ten, który dzwonił? - Kilroy. Też wierzy.
- Dlaczego to się dzieje? - Szybciej.
Daj telefon.
BRAK SYGNAŁU
- Dlaczego zabrałeś mój telefon? - Namierzyli cię.
Tak znaleźli nas na klatce.
I odpalili bombę. Masz coś, Kilroy? Jakieś wieści od Santany?
Biegiem.
- Wskakujcie. - To twoja strategia?
Mamy rok 2018. Wieści szybko się rozchodzą.
WIADOMOŚCI KANAŁU 6 ZAWSZE NA ŻYWO
Służby odwiedziły restaurację
rodziny podejrzanego o zamach.
- Mogę zadzwonić? - To zły pomysł.
- Muszę porozmawiać z rodzicami. - Jesteś wrogiem państwa.
Ścigają cię uzbrojeni zabójcy.
Kontakt z rodziną pogorszy sprawę.
Pogorszy?
Co może być gorszego od myśli, że twój syn...
jest terrorystą?
Aresztowanie za ukrywanie terrorysty?
Wierz mi. Lepiej z nimi nie rozmawiać.
Spójrz, jak cierpią.
Wiem, jak się czujesz.
Lepiej niż myślisz.
Ale nie możesz do nich wrócić. Nie teraz.
Nic nie zrobiłem.
Nieważne, co zrobiłeś albo czego nie zrobiłeś.
Liczy się to, na co wskazują dowody,
a wskazują one, że zaplanowałeś i zrealizowałeś
zamach na radnego Torresa, nie licząc się z przypadkowymi ofiarami.
Ciężko wyjaśnić, jak bardzo jesteś w dupie.
- Poznajesz go? - To ja. W Muth Hardware.
- Przywiozłem zamówienie. - Nie. Kupiłeś materiały na bombę.
Drut do lutowania, lont i telefon na kartę.
To absurd.
Paragon i wyciąg z twojego konta
- z paru minut po zrobieniu tego zdjęcia. - Nie kupiłem tych rzeczy.
A jednak zarejestrowano sześć podobnych zakupów w innych sklepach.
I paragon z klubu dla panów, z jakiegoś powodu.
- Robi się coraz lepiej. - Żeby było jasne: wierzę ci.
Ale jestem skazanym przestępcą, więc się nie ciesz.
- Rozwoziłem tylko jedzenie. - Nie mów.
Złożyli zamówienie online lub w aplikacji.
Boże. Wymazali je?
Bez historii zamówień wygląda, jakbym sam tam poszedł.
Sytuacja jest taka. Ten gość? Jest niezły.
Ale nie tak dobry, jak myśli. Ta nazwa coś ci mówi?
- "Elorenz"? - Mówię do niego.
Nie. Dlaczego?
Myślę, że jest hakerem, a to jego ksywa.
Jest wpisana w kod.
Wszędzie się powtarza.
To jego podpis.
- Jak to znalazłeś? - To moja praca.
Ty robisz swoje, a ja swoje. To nie Elorenz.
Tylko "E Lorenz". Edward Lorenz, który, jak może wiecie,
- jest ojcem teorii chaosu. - Dopadniemy go?
- Mam za mało danych. - Jak możemy to zmienić?
Jak... Próbuję odzyskać życie.
Zastanówmy się.
Torres.
- Prawdziwym zamachowcom chodziło o niego. - Był ich celem.
Jak się to nazywa...? Jesteś ze wsi. Łowienie na martwą przynętę?
- Metoda gruntowa. - Wiesz, o co chodzi?
Zastosujcie z Santaną metodę gruntową w szpitalu Saint Mary's.
- Wtajemniczę cię po drodze. - Zostań z Kilroyem.
- Idę wyciągnąć wędkę. - I broń.
Łowienie ryb to metafora.
- Przecież wie. - Raczej tak. To dziwna praca.
Znowu pani?
Podobno były oficer CIA chciał ze mną rozmawiać.
Nic o tym nie wiem, ale założę się, że nie macie Vika Desaia.
- Nadal myśli pani, że jest niewinny? - Nieważne.
Ale mam plan, jak znaleźć zamachowca, kimkolwiek jest,
i potrzebuję pańskiego wsparcia.
- Jak się tu pani dostała? - Za zgodą dyrektora Caseya.
Jeśli się mylę, nic się nie zmieni.
Jeśli mam rację, chwała będzie pana.
Dyrektor Casey?
- O co pani prosi? - Torres był ich celem.
Na to wygląda.
Co zrobią, jeśli dowiedzą się, że przeżył?
Jeszcze nie wypuszczono tej informacji.
Ale nie przeżył.
- Radny Torres nie żyje. - Domyśliłam się.
Ale zamachowiec o tym nie wie.
Ten E Lorenz to całkiem zdolny haker.
Musimy zwalczać fuego przy użyciu fuego.
Rozumiesz?
Najpierw zmienimy dokumentację medyczną Torresa.
Żeby wyglądało tak, jakby przeżył atak. Jest w stanie krytycznym,
stracił dużo krwi. Grupa krwi AB minus.
Następnie sprawimy, że szpital przygotuje dla niego pokój VIP,
zarezerwowany dla wysokich urzędników, dygnitarzy,
bogatych arabów z gotówką.
Na koniec zorganizujemy zbiórkę krwi.
Bo szpital i tak jej potrzebuje, a wiesz co? Jesteśmy dobrymi ludźmi.
Mamy nowe informacje w sprawie śledztwa.
Przeżyło więcej osób.
Niestety szpitalne zapasy krwi nie wystarczą.
Jeśli ktoś chce oddać krew, niech uda się do szpitala Saint Mary's.
Potrzebna jest zwłaszcza grupa AB minus.
To najrzadsza grupa krwi
i mamy jej wyjątkowo mało. To wszystko. Bez pytań. Dziękuję.
Więcej ocalałych.
Czy to możliwe, że Torres żyje?
Nie. Potwierdzono, że był w pomieszczeniu podczas wybuchu.
A że zginął?
Nie chcę być bezduszny, ale podobała mi się myśl, że nie żyje.
Mnie też.
Idę się odlać.
Powiedz mi, David. Jaką grupę krwi ma Torres?
Dlaczego? Bo zapewniałeś, że zginie,
a obawiam się, że tak się nie stało.
Brak broni to dobry pomysł?
Tamci też jej nie mają. Będzie czekać na zewnątrz.
Rzuciliśmy przynętę. Pozostaje czekać.
Obserwuj drzwi i stanowisko pielęgniarek. Ja pójdę na górę.
- Dobra. To pewnie trochę potrwa. - Łowienie wymaga cierpliwości.
Dzień dobry. Chciałam oddać krew.
- Każda kropla się liczy. - O ile nie będziesz jej potrzebować.
Hej.
Wiem, że to wydaje się okropne. Dla ciebie i twojej rodziny.
To znaczy jest okropne.
Masz rację. To straszne.
- Ale masz wybór. - Jasne.
Krzesło.
- Zastrzyk. - Nie.
- Pluton egzekucyjny. - Nie.
Spokojnie.
Waszyngton zniósł karę śmierci 37 lat temu.
Twoją jedyną opcją jest dożywocie bez zwolnienia warunkowego.
Ale nie mówię o więzieniu, tylko o...
ucieczce i zaczęciu od nowa.
- Jak zbieg? - Jak nowy człowiek.
- Nowa tożsamość i... - Nie ma opcji.
Nie chcę nowej tożsamości.
Lubię tę, którą mam. Chcę odzyskać życie.
Ja też.
Przynajmniej nie odejdziesz od bliskich.
Nie nazywasz się Kilroy?
Nazywam.
Mój błąd.
Widzisz, jakie to łatwe?
Każdy może wcisnąć reset.
Nie tylko ty zostawiłeś kogoś...
bliskiego.
Mówisz o... dziewczynie?
Może.
Nie. Ponieważ cię uratowałem,
jestem pewien, że nie masz dziewczyny.
- Nie w Stanach. - To znaczy?
- Związek online czy jak? - Tak. Nazywa się Shafali Jeste.
- Jak? - Shafali Jeste.
- Jeste? - Tak. Jest z Londynu.
- Poznaliśmy się na portalu randkowym. - Tak? Z Londynu.
Tak.
Mam ją. Ładna.
Jest jeden problem.
Jej imię wymawia się inaczej.
- Nieprawda. - Wymawia się je "E Lorenz".
Już wiemy, jak cię zhakowali. Rzucili ci przynętę.
Linka drgnęła, Mills. Jeden z mężczyzn z budynku.
- Przepraszam. - Tak?
Ktoś potrzebuje pomocy.
Jest w systemie. Masz jakąś minutę.
Jest ich więcej.
Mogą już tam być.
Mam go. I wiesz co?
To człowiek Ramseya.
Morse.
Ramseya.
Tego od prywatnej armii?
Ktoś zatrudnił Blackfalls, żeby zabić radnego.
- Morse musi powiedzieć, co wie. - Powie.
Ale najpierw się zabawimy.
Służyłeś z Ramseyem.
Kompania Bravo, drugi batalion komandosów.
Służyłem krajowi.
Nie. Zhańbiłeś mundur.
Zabiłeś dziś sześciu Amerykanów. Dlaczego?
I ja, i Ramsey mamy swoje powody.
- Zrobiłeś to dla pieniędzy. - Może.
Dużych pieniędzy.
Kto wynajął Ramseya?
No dalej.
- Zabijesz żołnierza? - Nie jesteś żołnierzem,
a najemnikiem, mordercą i terrorystą.
Kto wynajął Ramseya?
Chcesz dla niego umrzeć?
Powinieneś był przyjąć pracę dla Ramseya.
Ale dobrze, że się nie zgodziłeś. Bo dostanę niezłą premię.
Nie oczekuj żołnierskiego pogrzebu.
Ludzie dowiedzą się, kim jesteś.
Pokaż ręce.
Nie jesteś z policji.
Na kolana.
Jazda.
Potrzebuję pomocy, Mills.
Przy odrobinie szczęścia odnajdziemy E Lorenza przez tę stronę.
- Maahii.com. To jakaś ryba? - Maahii znaczy "ukochany".
Jak Farmers Only tylko dla hindusów.
- Czym jest Farmers Only? - Maahii dla rolników.
Co by nie było, Shafali...
wydawała się miła. Jest udawana, ale...
Tak. Pierwsza, do której napisałem.
Mądra, zabawna, ambitna. Spotykała się z niehindusami, ale była na Maahii,
bo chciała uszczęśliwić rodziców, jak ja.
Zbyt piękne, żeby było prawdziwe.
- Mieliśmy się spotkać za miesiąc. - Przykro mi. To okrutne.
Choć może się uda.
Twoja udawana dziewczyna zapłaciła za profil randkowy kartą,
którą zapłaciła kiedyś za ziarna kawy w czekoladzie
wysłane na ten adres.
- Nadal tam jest? - Może, ale już niedługo.
Inną kartą kupiła bilet do Berlina. Musimy iść.
- Szukają mnie. - Nie zostawię cię w bazie.
A reszta zespołu?
Mógłbym skłamać, że są zbyt zajęci,
ale tak naprawdę chcę spojrzeć temu hakerowi w oczy. Odkryłem, kim jest E Lorenz.
- Chcę pomówić z Ramseyem. - Ma spotkanie. Pani godność?
- Zdobywa klientów. Coraz lepiej. - Numer mojej komórki.
Nie może tam pani wejść.
- Christina. - Nic nie mów.
Zamknij usta i słuchaj.
- To nie może zaczekać? - Nie. Niech usłyszą, co powiem.
Istnieje szansa, że jeden z nich to przyzwoity człowiek.
Ten mężczyzna to potwór.
- Terrorysta. - Oszalałaś.
- Możecie uwierzyć teraz lub później. - Źle się czuje.
Ktoś zlecił wam dzisiejszy zamach,
- a ty się zgodziłeś. - Jakiś problem?
Zabije mnie na parkingu?
To nie wystarczy. Uporządkuj swoje sprawy,
bo ten świat jest dla nas obojga za mały.
Nie będziecie mogli powiedzieć, że nie wiedzieliście.
- Nikogo nie ma. - Zacznij szukać.
- Czego? - Siebie.
To tu. Spójrz tylko.
Ręce do góry. Nie ruszać się.
Nie ma jej, szefie. Nie zgadnie pan, kogo znaleźliśmy.
Desaia i jakiegoś gościa.
Co mamy zrobić?
Przepraszam, Vik. Nie przemyślałem tego.
Cokolwiek się stanie...
wiedz, że twoi rodzice poznają prawdę.
OK.
Przyjąłem. Załatwione.
Czyli jednak opcja C.
Opcja C?
Pluton egzekucyjny.
Tak mi przykro.
Witaj, Vikramie Vanraju Desaiu.
Miło cię w końcu poznać.
Chwila.
Cześć, E Lorenz.
Albo elorenz.
Albo Ella Nicole Riordan.
Urodzona 10 kwietnia 1985 roku w Lemont.
Jak mnie znalazłeś?
Ziarna kawy.
W czekoladzie. Zapłaciłaś kradzioną kartą.
Namierzyłeś ją. Każdy popełnia błędy.
- Właśnie. - Tak czy inaczej,
czas się pożegnać. Śpieszę się na samolot.
Jeśli dobrze zrozumiałem sytuację,
Ramsey nasłał ich, żeby cię zabili.
Ja jestem przyjaźnie nastawiony.
I mam szalenie zdolnych agentów,
którzy chętnie pozbyliby się Ramseya.
- Dlaczego przyszliście? - Dzieciak chce odzyskać tożsamość.
To nic osobistego, Vik.
Twoi ludzie chcą zabić Ramseya?
Chyba że nas zabijesz. Wtedy...
skupią się na tobie.
Życz im powodzenia.
Poznasz kiedyś miłą dziewczynę, Vik. Kiedy to się stanie,
spotkajcie się na żywo.
Może się zobaczymy, Vincent.
Nie nazywam się tak.
Nie?
Podoba mi się.
Ostatecznie rozwieję wątpliwości.
Vikram Desai jest całkowicie niewinny.
Jest ofiarą kradzieży tożsamości, przez którą miał wyglądać na winnego.
Ten człowiek...
John Michael Morse... to nasz potwór.
Rozgoryczony samotny wilk. Były żołnierz, który nie zgadzał się
z polityką radnego Torresa wobec weteranów.
Pan Morse ciężko pracował, żeby wrobić Vikrama,
zanim sam zmarł w wybuchu.
W gruzach znaleźliśmy jego telefon,
który zawiera mnóstwo obciążających dowodów.
Mogę odpowiedzieć na kilka pytań.
Po stadionie, panowie. Mam nadzieję, że rozumiecie.
To trudna sytuacja.
Emocje wrą, ale ludzie zapominają.
Niech pani pomyśli o Chavez Lavine w L.A.
Kiedy wyrzucono meksykanów, żeby zbudować stadion Dodgersów,
myślano, że ta społeczność nigdy nie poprze tej drużyny.
Widziała pani tłumy na ich meczach?
- Ludzie zapominają. - Nie każdy. Na pewno nie ja.
Drużyna potrzebuje stadionu.
Wiem. Zbudujemy go.
A kiedy to się stanie, nie my za niego zapłacimy, a pan.
Little India zostaje.
- Po podróży do Santa Fe. - Jeszcze jedno?
- Świetne. Dużo błonnika. - To Dal Bukhara mojej mamy. Smacznego.
Soczewica w gudżarackim curry.
- Wygląda wspaniale. - Shukriya, pani Desai.
Nie ma za co.
- Nie za ostre? - Może dla niego, ale dla mnie pyszne.
- Chcesz się założyć? - Nie stać cię.
Jeśli mogę coś powiedzieć...
Nie tylko uratowaliście mi życie,
ale też moje nazwisko i dziedzictwo rodzinne.
- Dziękuję. - Spoko.
- Wam wszystkim. - Zdrowie.
Zwłaszcza tobie, Vincent.
- Dużo dla mnie zrobiłeś. - Przestań.
- Kim jest Vincent? - Taki żart.
Spotykasz się z kimś, Vik?
Mam dla ciebie radę. Nie zdradzaj swoich haseł na pierwszej randce.
Jeśli się zdecydujesz na kolejny związek.
- Właśnie. - Dobra.
Christina.
Co zrobimy z Ramseyem i jego zleceniodawcą?
Mamy do czynienia z ciemnymi siłami w naszym kraju,
ale wykonałam pierwszy ruch.
Poszłam do niego i rozdrażniłam lwa.
Kiedy nadejdzie, będziemy gotowi.
Przepraszam za spartaczoną operację.
Mam człowieka w radzie miasta. W końcu to popłaci.
Ale stadion nie wypalił.
Pani burmistrz zmieni zdanie. Jeśli nie, będzie kolejny.
A Morse? Powiążą go z tym?
To była robota na czarno.
Oficjalnie był zwolniony lata temu.
Teraz doszło to do skutku.
Żołnierz zmieszany z błotem jako terrorysta...
Wiedział, na co się pisze.
Martwi mnie zespół, który go zabił.
To nie nasze pierwsze spotkanie.
Upewnię się, że będzie ostatnie.
KU PAMIĘCI JAMESA COLBY'EGO (1961-2018)
Tekst polski: Kinga Stańdo